Rigor mortis

Aldığım nefesi bırakmam bile yıllar alırken Yaprak bile kımıldamıyor iklimimde Nerede o beynimde volkanların patladığı zamanlar? Neden bu derin sessizlik? Aklaşıyor şakaklarım, hantallaşan mısralarımda Ve ben Ölüm ölüm diye yalvaran çocuk Ne ara korkar oldum karanlıktan? Daha kaçım ki ayrıca, yolun yarısı bile değil. Di mi?

eskisi gibi yazamıyorum, aklım fikrim dolaptaki köftelerde hasta siempre çaldı kulaklığımda geçmişte dinlerdim, algoritma... söyleyen kız ne kadar genç ve güzelmiş aynı ateşle savunuyordur umarım devrimi köfteler donmadan önce birbirine iyi yapışmış şimdi ayırması zor e toplantı var yarın, erken saate koymuşlar yine Che'nin cesedi ekranımda, tekrar ve tekrar gösteriyorlar Lenin mumyası da kızıl meydandaymış aklıma geliyor komünistlerin cansız bedeni neden hep sergileniyor? hasta siempre, yaa...  işte böyle